با من بگو تا كيستي, مهري بگو, ماهي بگو؟
خوابي؟ خيالي؟ چيستي؟ اشكي؟ بگو, آهي؟ بگو

راندم چو از مهرت سخن گفتي بسوز و دم مزن
ديگر بگو از جان من, جانا چه مي‌خواهي بگو؟

گيرم نمي‌گيري دگر, زآشفته عشقت خبر
بر حال من گاهي نگر, با من سخن گاهي بگو

ادامه...

 اينجانب در كنار فرهيختگان آزاده و معلمين عاليقدري كه در مسير هدايت و آگاهي دانش آموزان محروم و تشنه‌ي تعليم و تربيت چون شمع مي‌سوختند و نورافشاني مي كردند، كار خود را در دبيرستان‌ها آغاز كردم.
همواره معتقد بوده ام كه براي آموزش يك نسل يك مجموعه ي مومن، مخلص، عاشق و هماهنگ بايد دست به كار شوند. هرگز يك نفر به تنهايي نمي تواند كشتي طوفان زده ي ناداني را به ساحل نجات دانش و آگاهي برساند.

 احمد و محمود وعلی در روی سه پله ( مطابق شکل ) پشت سرهم نشسته‌اند. محمود و علی حق ندارند سر خود را برگردانند. محمود می تواند علی را ببيند واحمد می‌تواندمحمود وعلی راببيند.
ازدرون يک کيسه که حاوی دو کلاه سفيد و سه کلاه سياه است، (و هر سه نفر از اين موضوع خبر دارند) به طور تصادفی سه کلاه را برداشته وهر يک را برسر يکی از آنان می گذاريم. به گونه‌ای که هيچ‌کدام رنگ کلاه خود رانبينند. احمدگفت : من رنگ کلاه خود رانمی دانم. محمود هم که سخن احمد را شنيد گفت: من هم رنگ کلاه خود را نمی توانم بگويم.
علی با توجه به اظهار نظر آن دونفر توانست رنگ کلاه خود راتشخيص دهد.
آيا شما می‌توانيد بگوئيد استدلال علی برای تعيين رنگ کلاهش چه بوده است؟

 اي دوست تا امانت جان وا گذاشتي
بار گران غم به دل ما گذاشتي
خاموش شد چو شمع وجودت به دست مرگ
آتش به جان جمع سراپا گذاشتي
ادامه...

 بهمن‌ماه هر سال برايم يادآور آهنگ‌هاي انقلابي، تزئينات مدرسه به مناسبت دهه فجر، صداي زنگ انقلاب روز 12 بهمن، تعطيلي و راه‌پيمايي 22 بهمن و ويژه‌برنامه‌هاي صدا و سيماست، اما الان چهار ساله كه ماه بهمن علاوه بر همه اين خاطرات خوب، خاطره يك جشن تولد را هم واسمون زنده مي‌كنه.

 وقتی وارد فضای خاک آلود و تاريک انبارشديم، پس از جستجوی زياد، به جعبه‌ي بزرگی برخورديم که درآن بيش از ۵۰ عدد پروژکتور کوچک، همراه با قريب ۵۰۰ فيلم آموزشی، داستانی و... در زير لايه‌ای از گرد و خاک به فراموشی سپرده شده بود.
باموافقت مسئولين آموزش وپرورش آن زمان تمام آن‌ها را با رعايت موضوع بين دبستان‌ها، مدارس راهنمائی و دبيرستان توزيع کرده و بامراجعه به تمام واحدهای آموزشی، معلمين گرانقدر و مشتاق را عملاً آموزش داديم.

 گويند مرا چو زاد مادر
بودم همه ضعف و ناتواني

او اين تن زار نيمه جان را
بسپرد به دست زندگاني

بگشود بروي من ز رحمت
بال و پر عشق جاوداني

از شيره جان خود به صد رنج
پرورد مرا به مهرباني

تا شربت هستيم چشاند
پستان به دهن گرفتن آموخت